حدود یکسال پیش در این زمانها در حال دست و پا زدن برای دفاع از پروپوزالم بودم و به هیچ طریقی نمیتونستم اساتید رو قانع کنم. اما حالا، استادم یک پیشنهاد رساله برای من فرستاده برای یکی از دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف و به من گفته اشتراکات کار خودت رو با این کار بگو!!! بعد میبینی با یه ادبیات دیگه دقیقا همون مسئله بیان شده! از حالا به بعد هر وقت برم جلوی آیینه خودم رو چنان میبینم که از زمان خودش جلوتر بود!

امروز اول صبح (ساعت 10 البته!) رفتم سراغ کارهای گواهینامه. پدر تشویقم میکنه که هرچه سریعتر گواهینامه بگیرم. اون به فکر یه راننده کمکیه برای مسیر گرگان تا کرج؛ من به فکر روزهای جمعه تنهایی کوه رفتن. باری هدف هر دومون منجر میشه به گواهینامه گرفتن من!

اگر یه خانم محترمی پیدا بشه که برای خرید دوچرخه یه تومن به من پول قرض بده، قول میدم بعد از سه ماه یا پولش رو پس بدم یا همسر خوبی براش بشم!

هیچ عایدی نبرده

از تمام آسمان ها

از تمام کهکشان ها

از زمین

هیچ

تهیتر

حدس بزنید کی داره مثل خر کار میکنه؟

جزر و مد آفتاب

یک علامت از روز سخت

من، درون خانه تنها

شاهزاده ای بدون تخت

ساعت هفده و چهل و یک دقیقه ی روز پنجشنبه در یک جمع دوستانه متشکل از خانم های مهم، میم و آقایان الف، قاف و خاف یک عکس دسته جمعی گرفته می شود. یک ساعت و سی دقیقه بعد از جدا شدن افراد این جمع، اولین عکس توسط خانم میم در اینستاگرام قرار داده می شود. به فاصله 28 و 43 دقیقه بعد از آن آقای قاف و خانم سین نیز همان عکس را در اینستاگرام پست میکنند. آقای الف اولین عکسی که میبیند، یعنی پست خانم سین را لایک میکند و بعد پست آقای قاف را. غافل از اینکه در آن سوی خط خانم مهم در انتظار لایک زدن عکسش توسط آقای الف است اما هیچ خبری نشده است. فکرهای پر از تشویش و بد گمانی. بالاخ

دو نقطهی مشترک بین من و استادم وجود داره که جا داره به فال نیک بگیرم. یکم اینکه هر دوی ما بیسوادیم که در این صورت احسنت به هر دوی ما. دویم اینکه هر دو حس خوبی نسبت به هم نداریم و باز هم احسنت به ما. البته اوضاع وقتی خرابتر شد که (به اصطلاح) استاد، گفت: احساس می کنم کارهاتون روی ریل نیست. و بعد من مثل سایر مواردی به این شکل خشم اژدها شدم. ضربان قلبم بالا رفت، مردمک چشمم باز شد و در حالیکه صدایم کمی میلرزید (به نشانهی عجز) دو راهکار داشتم یا به خاطر حس ناتوانی بزنم زیر گریه یا اینکه خشمم رو بروز بدم. من هم به نسبت 3 به 1 خشم و حس ناتوانیام رو بروز دادم. به

حاج آقا یک روحانی با حدود 46 سال سن که رابطه خوبی با جوان ها داشت و از همین طریق طیف وسیعی از جوان ها را دور خودش جمع کرده بود. برای این دسته از جوان ها استاد اخلاق محسوب می شد و با بحث های مورد علاقه ی جوانان مجرد، اعم از دختر و پسر توانسته بود آگاهانه یا ناآگاهانه مریدان زیادی برای خودش پیدا کنه. آقای شهردار در انتخابات ریاست جمهوری 3 سال قبل نامزد شده بود و در طی روند تبلیغات با یکی از کاندیداها کمی درگیری لفظی پیدا کرد. از اقبال بد آقای شهردار، همون آقا به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. در تمام این سه سال طرفدارای این دو سر، به رییس جمهور و آقای شهردار حمل

+ من نه از مجرد ماندن میترسم و نه از ازدواج (لااقل فعلا). من از استحاله میترسم. اینکه تصمیم بگیرم مجرد بمانم اما ازدواج کنم و (البته مهمتر از اون) تصمیم بگیرم ازدواج کنم اما مجرد بمونم.

+ در این لحظه فکر میکنم مهمترین سئوال جهان اینه: چی حال آدم رو خوب میکنه؟ و به تعداد آدمهای روی کره زمین پاسخهای متفاوتی وجود داره.

+ گاهی هم فقط یک همصحبت فقط.

+ پاشو خودت رو جمع کن! پیرمرد سی ساله! خجالت بکش!

امروز داشتم توی سایتها آگهی خرید و رهن و اجاره خونهها رو میدیدم. چند روز پیش هم احساس کردم باید یه لگن بخرم و قبل از اون هم میخواستم یه گلدان بخرم، بدون اینکه به هیچ کدام از اینها نیاز داشته باشم! به نظر میرسه اینا تلاش های ناکام میلی سرکوب شده به اسم زندگی باشه.